تفاوت سرکوب احساسات با گذشت چیست؟
مراجعات مختلف به مرکز مشاوره و مشکلاتی که آنان داشتند من را ترغیب کرد نکاتی که به ذهنم می رسد را بیان کنم. اولین نکته که خود زمینه ساز مشکلات در ارتباطات می شود تعریفی است که از کلمه گذشت داریم. اشتباه رایج این است که ما نباید ناراحتی های خودمان را نشان دهیم. باید ناراحتی ها را در خودمان بریزیم و بسوزیم و بسازیم. چون اگر ناراحتی های خودمان را نشان دهیم باعث دلخوری طرف مقابل، لج کردن، بدتر و پیچیده تر شدن شرایط و باعث متلاشی شدن رابطه می شود. این خودداری و ترس از بیان احساسات خویشتنداری و گذشت نیست این سرکوب احساسات است که خود زمینه ساز مشکلات دیگر خواهد شد.
به نظرمن گذشت این است که معتقد باشیم که اشتباه جزیی از زندگی است. ما در زندگی اشتباه می کنیم طرف مقابل ما هم اشتباه مرتکب می شود. اما اشتباه به معنای بد بودن ما یا طرف مقابل نیست. اگر این قاعده را بپذیریم اعتماد بنفس ما در اثر اشتباه خدشه دار نخواهد شد همچنین اگر دوست یا همسر ما اشتباهی مرتکب شود دیگر آدم بدی نخواهد بود اما ممکن است رفتار او ناپسند، ظالمانه و خشن باشد.
همان طور که ما دوست نداریم دیگران ما را به خاطر اشتباه هایی که انجام می دهیم طرد کنند، دیگران هم همین احساس را دارند که ما دوستشان داشته باشیم حتی اگر اشتباه کنند.
مساله بعدی این است که ما نباید احساسات درونی خود را سرکوب کنیم.این کار تنها باعث کدورت و سرد شدن رابطه ما خواهد شد. کم کم احساس می کنیم که دیگر احساسی نسبت به او نداریم و مرحله بعدی از او متنفر خواهیم شد.وقتی از دست همسر، دوست و همکار خود ناراحت هستیم می توانیم با جملاتی این خشم وناراحتی را نشان دهیم و ابراز وجود کنیم. حتی گاهی بیان جملاتی مثل " از این رفتارت عصبانی هستم" بخشی از خشم ما را کاهش خواهد داد. بنابراین خودداری از بیان احساسات، سرکوب و بروز ندادن ناراحتی عفو نیست. گذشت یعنی این که من بپذیرم که دنیا نسبی است و آدم های اطرف من کامل نیستند و مطلق خوبی در اطراف من وجود ندارد و من نباید با یک رفتار منفی از طرف دوستم کل خوبی ها و زیبایی ها و کملات دیگر او را نادیده بگیرم. بلکه بپذیرم که همه ممکن است اشتباه کنند. بپذیرم که آدم مطلقا بد وجود ندارد و آدم ها نقاط مثبت و منفی زیادی در دارند.
چشم پوشی از اشتباه و تقصیر دیگران ممکن است با ابراز وجود همراه باشد یا نباشد اما بسیار مفید است .